2007/Dec/17

วันนี้*

โดดเรียนอ่ะ

          โดดมารักษาสุขภาพ เนื่องจากไม่ได้นอนมาหลายวัน(หมายถึงนอนวันละน้อยมากๆมาเป็นอาทิตย์แล้ว) วันนี้เลยตื่นสายสุดๆ บ่าย2  - - แต่ก็เอาเถอะ ค่ายมันสร้างคนทำค่ายให้มีจิตสำนึกดี(ไม่รู้คนอื่นเป็นหรือปล่าว)

           ค่ายนี้เป็นค่ายแรกสำหรับโมที่ลงมือทำกับเพื่อนๆ ปกติเคยเป็นแต่น้องค่าย ในค่ายโมอาจจะดูเหมือนเป็นอีบ้าที่ทำอะไรนักหนาก็ไม่รู้ในขณะที่คนอื่นพอเจองานก็บอกว่ามีงานอื่น น่าสงสัยว่าไหม ว่าทำไมบางคนไม่ช่วยในขณะที่บางคนช่วยงานซ่ะจนเจียนบ้า คำตอบคือจิตใจคนมันไม่มีเหมือนกัน เหมือนที่พี่ๆยรป.(เยาวชนรักประชาธิปไตย)ได้สอนไว้ โมรักประชาธิปไตยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่ว่าจะเข้าใจได้แค่ไหนก็จะพยายามเข้าใจให้มากที่สุด ประชาธิปไตยคือการรวมเอาความแตกต่างไว้ด้วยกัน แตกต่างแต่ไม่แตกแยก เพราะฉะนั้นเพื่อค่ายก็เหมือนกันแม้ว่าจะพยามเข้าใจก็ไม่ใช่ว่าเข้าใจแล้วจะไม่ทำอะไรเลย

          น้องเกดถ้ามาอ่านแล้วจะเล่าให้เพื่อนฟังก็ได้นะ พี่ไม่รู้ว่าค่ายที่เราไปน้องเกดจะรู้สึกหรือปล่าวว่ะมันรวนๆ ถ้าไม่รู้สึกพี่จะดีใจมาก เพราะอยากให้น้องค่ายสนุกที่สุดว่ะพูดตามตรง

          น้องค่ายทุกคนน่ารักมากๆ น่ารักจนน้ำหวานร้องไห้ในตอนที่น้องกำลังขึ้นรถ (แต่มันดันบอกโมว่าเพื่อนไม่ยอมทำงานไม่เต็มที่กันเลย) น้องส่วนใหญ่เต็มที่กับพี่ๆ ในขณะที่พี่ๆ(บางคน)ไม่เต็มที่กับน้องเลย ก็ไม่รู้นะว่าเวลาทำค่ายแล้วเราเป็นอะไรกัน อาจจะเป็นเพราะเรายังไม่ได้เอาใจมาด้วยกันทั้งหมดด้วยมั้ง

          จบค่ายแล้วคิดถึงพี่ค่ายที่ผ่านมา ทั้งค่าย คอมที่ม.บู ค่าย ยรป. ค่าย เธอกับฉันและรัฐธรรมนูญ แต่คิดถึงพี่ค่ายยรป.มากที่สุด เลยโทรหาพี่อิ๋ว พี่อิ๋วป่วยอยู่ อยากบอกพี่อิ๋วจังว่าขอบคุณที่สร้างโมให้เป็นโมแบบที่มีหัวใจเป็นยรป. แต่พอโทรไปพูดได้แค่คิดถึงพี่ๆ เป็นห่วงพี่อิ๋ว ไม่งั้นเพื่อนที่เดิมตามมาต้องรู้แน่ว่าโมร้องไห้ อย่างน้อยๆความอ่อนแอครั้งนี้ก็เพราะความขอบคุณ ไม่ใช่เสียใจที่ได้ทำค่าย ขอบคุณพี่ๆทุกคนจริงๆนะ(ถ้าพี่ๆได้อ่านกัน)

           ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีค่ายหน้าหรือปล่าวถ้าไม่มีโมจะไปทำค่ายกับบดินทร์(เจมส์) ค่ายสิบวันของมันคงเหนื่อยแต่โมจะพยายาม โมจะจะโยนปลาดาวตัวนี้ให้ไปให้ไกลสุดฟ้าไปเลย บดินทร์บอกว่าจะให้โมเป็นเลขา โมชอบแฮะการทำอะไรเป็นเวลามันก็สนุกดีเหมือนกัน (แม้ว่าบางครั้งมันจะรวนๆ)

          ขอโทษคุณย่าที่โมคิดไปว่าบางที่ถ้าโมไม่ใช่หลายคุณย่าอาจจะทำให้ค่ายนี้มันไม่วุ่นวายแบบนี้ในวันสุดท้าย แต่โมก็รู้แล้วแหละ ว่ายังไงเรากฤคือครอบครัว(แม้ว่าโมจะไม่ได้ดูแลย่าเลย ทำเรื่องให้ย่าตั้งหลายครั้ง) ตารางวันสุดท้ายดีที่คุยไว้ดีไม่งั้นเน่าแน่ๆ

          ขอบคุณพี่อุ้ย พี่ก๋วยจั้บ ที่มาเป็นพี่วิทยากรรับเชิญออกค่าอาหาร ขอโทษจริงๆที่ไม่ได้ไปส่งพี่ๆขึ้นรถ เบอร์02เมื่อเช้าต้องเป็นของพี่ๆสักคนแน่ๆ ขอโทษด้วยแล้วกันเมื่อคืนโมเหนื่อยจนลืมชาร์ดไว้ทั้งๆที่บอกพี่ๆว่าถึงบ้านแล้วให้โทรมา จะเรียกพี่ก๋วยจั้บว่าอาจารย์ปัทมินทร์ตั้งหลายรอบ มองทีไรนึกถึงอาจารย์ปัทมินทร์(กร๊ากๆ)

          อยากบอกเพื่อนว่าโมไม่เคยเสียใจและจะไม่มีวันเสียใจที่ได้ทำค่ายนี้ ไม่ว่าหลังจากนี้อาจารย์บางคนอาจจะเปลี่ยนไป อนาคตอาจจะโดนกดเกรด หรืออะไรก็ตาม โมถือว่าโมได้ทำสิ่งๆหนึ่งสำเร็จแล้ว

          โมอาจจะดูเหมือนซ้ายบ้างดูเหมือนขวาบ้าง ไม่ว่าคนอื่นจะว่ายังไง โมก็คือโม และจะเป็นโมแบบที่เป็นโมตลอดไป

 

นิทานปลาดาว(อีกครั้ง)

         กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว (ไม่รู้เหมือนกันว่านานแค่ไหน) บนหาดทราย มีปลาดาวขึ้นมาเกยบนชายหาดทุกวัน ทุกวัน และทุกๆวัน มีเด็กคนหนึ่งจะมาเดินโยนปลาดาวนั้นลงทะเลไป

         ปลาดาวอยู่บนบกไม่นานก็ตายเพราะจะขาดน้ำ แห้งและตายไป แต่ไม่มีใครสนใจ มีคนๆหนึ่งเข้ามาถามเด็กคนนั้นว่าเก็บไปทำไม เดี๋ยวมันก็ขึ้นมาใหม่ รู้หรือปล่าวว่าเด็กคนนั้นตอบว่าอะไร

เด็กคนนั้นหยิบปลาดาวขึ้นมาแล้วบอกว่า"ตัวนี้นี่แหละสำคัญ" 

สำคัญ ยังไงนะ?

 

           ปลาดาวก็เหมือนความคิดของคนที่นับวันจะมีมากขึ้นทุกวัน เราอาจจะมัวแต่คิดๆ จนมันเกยขึ้นมามากมาย อาจจะไม่มีวันเก็บได้หมดก็ได้ แต่อย่างนั้นก็ควรจะเก็บปลาดาวตัวหนึ่งขึ้นมาก็คือ'ความคิดอยากจะเก็บ'(เก็บมันซ่ะ)

ทำไมต้องถือไว้บนมือ เพราะเมื่อเราหยิบมันขึ้นมาแล้ว จงทำให้สำเร็จ อย่าหยิบขึ้นมาแล้ววางมันลงที่เดิม อย่าหยิบขึ้นมาเพื่อหักมันทิ้ง และถ้ามีคนอื่นเก็บอย่าแย่งมันมาเพื่อหักมันทิ้ง

ทำไมต้องตัวนี้ เพราะทุกสิ่งที่เราคิดจะทำ ต้องสำเร็จ หยิบมันขึ้นมาแล้ว มันต้องสำคัญที่สุดสำหรับเรา

ปามันทิ้งไป คือการทำให้มันสำเร็จไกลแค่ไหนยิ่งดี (สักวันจะปาให้ไกลกว่าทะเล)

ไม่ว่าปลาดาวนั้นจะเก็บยากแค่ไหน อาจจะเก็บไม่ได้ด้วยคนเดียว ปามันแล้วจงปาให้สุดพลัง ปามันด้วยใจ

 

นิทานเรื่องนี้อาจจะช้าไป เพราะไม่มีเวลาเล่าให้น้องฟัง ไม่มีเวลาแม้แต่จะเล่าให้พี่ค่ายฟัง  เศร้าว่ะ

เสาร์หน้ามีคอมเม้นค่ายพี่ๆอยากมาก็โทรบอกโมเด้อ
โดนคอมเม้นแหลกลานแน่ๆ
ค่ายนี้เรื่องชู้สาวของพี่ค่ายน่าหนักใจ
อาจารย์จะมาคอมเม้นด้วยรับรองได้ว่าไอ้โมไม่เรียบร้อยใส่แน่

555+

--------------------------------------------------------------------------------------+-+-+

 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ

 คิดถึงเพื่อน พี่ น้องค่ายทุกคน

 เก็บปลาดาวด้วยกันมั้ย

 รูปค่ายแล้วเรื่องราวค่ายจะมาที่หลัง

Comment

Comment:

Tweet


ปล่อยปลาดาวคืนทะเล
เทน้ำใจใส่จอก
จิบรสหวานของมัน
แล้วมองปลาดาวว่ายเวียนฯ

มาเยี่ยมเยียนน้องที่น่ารักจ้ะ ฝากความเคารพถึงคุณย่าด้วย

มีปัญหา วิพากษ์วิจารณ์อะไรตามได้ที่บล็อกหรือเมล์นะ
เกดมาอ่านแล้วค่า ^^
เอ้อ....เกดก็ไม่รู้สึกว่ามันรวนๆ เลยนิ
รู้สึกอย่างเดียวว่ามัน "สนุกดี" แล้วก็ได้ความรู้กลับมาทำการบ้านด้วย
พี่ๆ ทุกคนน่ารักค่ะ ^^

เวลาอยู่กับพวกแพรวก็...
รู้สึกเหมือนว่าเกดจะเครียดหน่อยๆ
โดยเฉพาะตอนไปกินข้าว กับตอนอาบน้ำ เพราะอะไร?
เดี๋ยวค่อยไปอัพที่บล๊อกละกัน...

ชอบนิทานปลาดาวมากค่ะ ^^
อยากบอกว่า ตั้งแต่มาเรียนที่ศรียาฯ
เพิ่งเข้าค่าย ค่ายนี้เป็นค่ายแรกเลยหละconfused smile
#1 by GadeWinyan At 2007-12-17 22:13,

โมเมย์
View full profile